Bekijk:
Thema's

Cijfers die liegen

Op mijn veertiende was ik al een verwoed boekhouder. Ik had op een velletje ruitjespapier een strakke T getekend, het liggende streepje bijna over de volle breedte, en had daar in blokletters DEBET (links) en CREDIT (rechts) boven gezet. Mijn balans was klaar. Nu nog invullen en bijhouden.

Ik keerde mijn portemonnee om en een handjevol centen, stuivers, dubbeltjes, kwartjes, guldens en een enkele rijksdaalder - het is alweer een tijdje terug - ketste op de keukentafel.

Geconcentreerd begon ik te tellen. Ik kwam tot 8,35 gulden. Dat bedrag schreef ik netjes in de debetkolom. Zo. Dat waren mijn inkomsten. Met de creditkolom kon ik niet zo gek veel. Van geld uitgeven was het immers nog niet gekomen. Een 0 dus maar. Er moest toch íets staan, anders klopte mijn boekhouding op voorhand al niet.

Ik wilde mijn boekhouding nauwkeurig bijhouden en stond mezelf niet toe te verzaken. Dus kocht ik bijvoorbeeld bij de sigarenman voor 20 cent voetbalplaatjes, dan scheurde ik de pakketjes pas open nadát ik dit in mijn balans had genoteerd. Ja, ik was streng voor mezelf.

Elke laatste zaterdag van de maand maakte ik de balans op. Dan keerde ik weer mijn portemonnee om en keek of het totaalbedrag strookte met wat er op papier stond. Het klopte nooit. Altijd kwam ik iets van 15 cent te kort. Een onverklaarbaar kasverschil. Elke keer weer. Tegen beter weten in schudde ik dan mijn portemonnee leeg in de hoop dat er nog wat stuivers klem hadden gezeten, die alsnog op tafel vielen. Dat was niet zo en de verwarring was nauwelijks te overzien.

Ik moest de harde realiteit accepteren: ik was niet goed met cijfers. Ik dacht aanvankelijk van wel, maar het was een ernstige vergissing.

En niet de enige vergissing.

Ik was tot boekhouden aangezet door school. Boekhouden zat in mijn lespakket en mijn leraar wist het invullen van een balans inspirerend te brengen. Dat wilde ik ook. Maar wát een man. Hij was 36 en oogde als 63. Vet, plakkerig haar, weinig modieuze hoornen bril, stijf donkerblauw pak met dito overhemd, dat naarmate de les vorderde steeds meer onder de witte krijtvlekken kwam te zitten. Als hij praatte, spatten de speekselspetters wild in het rond.

Zo ziet een boekhouder er dus uit, concludeerde ik.

Het beeld zette zich in mij vast als een teek in een hondenvacht. Ik had daarom nogal wat reserves (maar niet op de bank), toen ik werd aangesteld als copywriter van Markus Verbeek Praehep.

'Nee toch', verzuchtte ik. 'En dan ook accountantskantoren en financiële afdelingen bezoeken voor interviews? Moet ik dan echt om de tafel met van die stijve, humorloze harken?'

Maar o, wat een misser. De financieel professional van nu - zowel jong als oud - blijkt van een geheel ander slag. Daarover in mijn volgende column meer.

Marcel van Stigt, copywriter Markus Verbeek Praehep

Contact met MVP

Heb je vragen?

Onze opleidingsadviseurs zijn nu telefonisch bereikbaar

035 - 5 280 811
06 - 82346819

Ma t/m Vr: 08.00 - 18.00 uur